Liczące 1,4 miliona lat ślady stóp ujawniają zaskakująco dużego, towarzyskiego krewnego człowieka

Zestaw skamieniałych śladów stóp zachowanych w Kenii przez 1,4 miliona lat na nowo pisze to, co naukowcy sądzili, że wiedzą o jednym z prehistorycznych krewnych ludzkości - zarówno pod względem jego wielkości, jak i sposobu życia.

Ślady odkryto w formacji Koobi Fora w pobliżu jeziora Turkana i datuje się je na około 1,43 miliona lat temu. Uchwyciły pojedynczą chwilę zamrożoną w czasie: co najmniej osiem osobników Paranthropus boisei, wymarłego gatunku hominina znanego z masywnej szczęki i zębów, idących razem po wilgotnym gruncie na chwilę przed jego stwardnieniem i utrwaleniem ich śladów.

Najbardziej uderzającym odkryciem jest wielkość. Na podstawie głębokości i rozstawu odcisków badacze szacują, że niektóre osobniki mierzyły do 1,8 metra wzrostu i ważyły około 75 kilogramów - znacznie więcej niż wcześniejsze szacunki, oparte na garści rzadkich skamieniałych kości, które określały ten gatunek jako znacznie mniejszy i bardziej przypominający budową małpy.

Równie istotne jest to, co ślady ujawniają na temat zachowania. Grupa wydaje się składać głównie z dorosłych samców podróżujących razem, bez wyraźnych dowodów na obecność samic czy młodych osobników w śladach. „Fakt, że osiem osobników P. boisei, głównie dorosłych samców, podróżowało najwyraźniej razem jako grupa, bez samic i dzieci, sugeruje złożoną strukturę społeczną u tego gatunku” - powiedział Neil Roach, badacz z Uniwersytetu Harvarda zaangażowany w badanie.

Skamieniałe kości mogą wiele powiedzieć naukowcom o anatomii, ale rzadko ujawniają zachowanie - ślady stóp są jednym z niewielu rodzajów dowodów, które uchwytują moment rzeczywistej aktywności, a nie tylko fizyczne szczątki. Badania, opublikowane w czasopiśmie Proceedings of the National Academy of Sciences i prowadzone przez zespoły z Uniwersytetu Chatham oraz Instytutu Antropologii Ewolucyjnej im. Maxa Plancka, dodają Paranthropus boisei do krótkiej listy prehistorycznych gatunków hominidów, w przypadku których skamieniałe „zachowanie” - nie tylko kości - rzeczywiście przetrwało, by można je było zbadać.