ردپاهای ۱.۴ میلیون ساله یک خویشاوند انسانی به‌طور شگفت‌آوری بزرگ و اجتماعی را آشکار می‌کند

مجموعه‌ای از ردپاهای فسیلی که به مدت ۱.۴ میلیون سال در کنیا حفظ شده‌اند، آنچه را که دانشمندان درباره یکی از خویشاوندان باستانی بشریت می‌دانستند - هم از نظر اندازه و هم شیوه زندگی - بازنویسی می‌کند.

این ردپاها در سازند کوبی فورا نزدیک دریاچه توركانا کشف شدند و قدمت آن‌ها حدود ۱.۴۳ میلیون سال است. آن‌ها یک لحظه منجمدشده در زمان را ثبت می‌کنند: حداقل هشت فرد از پارانتروپوس بویسی، گونه‌ای منقرض‌شده از انسان‌نماها که به فک و دندان‌های عظیم خود شناخته می‌شود، که لحظاتی پیش از سخت شدن سطح زمین مرطوب و ثبت دائمی ردپاهایشان، با هم راه می‌رفتند.

چشمگیرترین یافته، اندازه است. بر اساس عمق و فاصله ردپاها، محققان تخمین می‌زنند برخی افراد تا ۱.۸ متر قد و حدود ۷۵ کیلوگرم وزن داشته‌اند - که به‌طور چشمگیری بزرگ‌تر از تخمین‌های قبلی است که بر اساس تعداد اندکی از استخوان‌های فسیلی کمیاب بود و این گونه را تا حد زیادی کوچک‌تر و شبیه‌تر به میمون در نظر می‌گرفت.

به همان اندازه مهم، آن چیزی است که ردپاها درباره رفتار آشکار می‌کنند. به نظر می‌رسد این گروه عمدتاً از نرهای بالغی تشکیل شده که با هم سفر می‌کردند، بدون شواهد روشنی از حضور ماده‌ها یا نوجوانان در ردپاها. نیل روچ، محقق دانشگاه هاروارد که در این مطالعه مشارکت داشت، گفت: «این واقعیت که هشت فرد، عمدتاً نرهای بالغ P. boisei، ظاهراً به‌صورت گروهی و بدون ماده یا فرزند با هم سفر کرده‌اند، نشان‌دهنده یک ساختار اجتماعی پیچیده در این گونه است.»

استخوان‌های فسیلی می‌توانند اطلاعات زیادی درباره کالبدشناسی به دانشمندان بدهند، اما به‌ندرت رفتار را آشکار می‌کنند - ردپاها یکی از معدود انواع شواهدی هستند که به‌جای صرفاً بقایای فیزیکی، لحظه‌ای از فعالیت واقعی را ثبت می‌کنند. این پژوهش که در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده و توسط تیم‌هایی از دانشگاه چاتام و مؤسسه ماکس پلانک برای انسان‌شناسی تکاملی رهبری شده، پارانتروپوس بویسی را به فهرست کوتاهی از گونه‌های باستانی انسان‌نما اضافه می‌کند که در آن‌ها «رفتار» فسیل‌شده - نه فقط استخوان‌ها - واقعاً برای مطالعه باقی مانده است.