Populacja dzikich tygrysów w Nepalu niemal się potroiła w kamieniu milowym ochrony przyrody

Najnowsze krajowe badanie tygrysów w Nepalu naliczyło 429 dzikich tygrysów w granicach kraju, według wyników opublikowanych przez rząd tego kraju we współpracy z WWF i innymi grupami ochrony przyrody. Liczba ta stanowi niemal potrojenie w stosunku do 121 tygrysów zarejestrowanych w badaniu bazowym z 2010 roku, plasując Nepal daleko przed globalnym zobowiązaniem podjętym w tamtym roku przez kraje będące siedliskiem tygrysów, aby podwoić liczbę dzikich tygrysów do 2022 roku, celem znanym jako Tx2.

Odbudowa była napędzana kombinacją surowego egzekwowania przepisów przeciwko kłusownictwu, gospodarki leśnej opartej na społecznościach z udziałem lokalnych mieszkańców stref buforowych, odbudowy siedlisk łączącej obszary chronione, takie jak parki narodowe Chitwan, Bardia, Banke i Shuklaphanta, oraz transgranicznej koordynacji z Indiami na wspólnych obszarach, takich jak łuk Terai. Ekolodzy przypisują model Nepalu polegający na angażowaniu lokalnych społeczności jako stróżów lasu, zamiast wykluczania ich z obszarów chronionych, jako kluczowy powód, dla którego kłusownictwo i utrata siedlisk zostały ograniczone nawet przy rosnącej liczbie tygrysów.

Temu kamieniowi milowemu towarzyszą nowe wyzwania: więcej tygrysów stłoczonych na ograniczonym siedlisku zwiększyło liczbę incydentów konfliktów między ludźmi a dziką przyrodą we wioskach graniczących z parkami, a grupy ochrony przyrody twierdzą, że dalsze inwestycje w korytarze siedliskowe, programy rekompensat dla społeczności i patrole antykłusownicze będą potrzebne, aby utrzymać te zdobycze. Sukces Nepalu jest teraz często przywoływany przez ekologów jako wzór dla innych krajów będących siedliskiem tygrysów, takich jak Indie, Bangladesz, Bhutan, Rosja i kilka narodów Azji Południowo-Wschodniej, które nadal zmagają się z odwróceniem gwałtownych historycznych spadków populacji dzikich tygrysów.