ค่าชดเชยการบาดเจ็บส่วนบุคคลหลังอุบัติเหตุทางรถยนต์คำนวณอย่างไร

เมื่อมีคนได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ค่าชดเชยที่พวกเขาสามารถได้รับโดยทั่วไปจะแบ่งออกเป็นสองประเภท ความเสียหายทางเศรษฐกิจคือค่าใช้จ่ายที่สามารถบันทึกด้วยใบเสร็จ ใบแจ้งหนี้ และสลิปเงินเดือน ได้แก่ การรักษาฉุกเฉิน การผ่าตัด กายภาพบำบัด ค่ายาตามใบสั่งแพทย์ ค่าจ้างที่สูญเสียไประหว่างการฟื้นตัว และความสามารถในการหารายได้ในอนาคตที่ลดลงหากการบาดเจ็บทำให้พิการ ความเสียหายต่อทรัพย์สินของตัวรถเองมักจัดการเป็นรายการแยกต่างหาก ความเสียหายที่ไม่ใช่ทางเศรษฐกิจครอบคลุมการสูญเสียที่วัดค่าได้ยากกว่า เช่น ความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน ความทุกข์ทางจิตใจ และการสูญเสียความสุขในการใช้ชีวิต และบริษัทประกันและทนายความมักประเมินสิ่งเหล่านี้โดยใช้หนึ่งในสองวิธีคร่าวๆ คือ "วิธีตัวคูณ" ซึ่งคูณความเสียหายทางเศรษฐกิจทั้งหมดด้วยปัจจัย (มักอยู่ระหว่าง 1.5 ถึง 5 ขึ้นอยู่กับความรุนแรงของการบาดเจ็บ) หรือ "วิธีต่อวัน" ซึ่งกำหนดจำนวนเงินดอลลาร์สำหรับแต่ละวันที่ผู้บาดเจ็บได้รับผลกระทบ

ไม่ว่าความเสียหายจะคำนวณอย่างไร หลายปัจจัยสามารถลดตัวเลขสุดท้ายลงอย่างมีนัยสำคัญ เขตอำนาจศาลส่วนใหญ่ใช้กฎความประมาทเปรียบเทียบหรือความประมาทร่วมในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ซึ่งลดการจ่ายเงินตามเปอร์เซ็นต์ความผิดของผู้บาดเจ็บเอง ในระบบความประมาทเปรียบเทียบแบบบริสุทธิ์ ผู้ที่พบว่ามีความผิด 20 เปอร์เซ็นต์จะเห็นค่าชดเชยของตนลดลง 20 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่บางเขตอำนาจศาลห้ามการเรียกร้องค่าชดเชยโดยสิ้นเชิงเมื่อความผิดของผู้เรียกร้องเกินเกณฑ์ที่กำหนด วงเงินกรมธรรม์ประกันภัยของผู้ขับขี่ที่ผิดยังทำหน้าที่เป็นเพดานที่เข้มงวดในกรณีส่วนใหญ่ แม้แต่การเรียกร้องที่มีมูลค่าสูงกว่าวงเงินกรมธรรม์อย่างชัดเจนก็มักจะไม่สามารถเรียกคืนได้มากกว่าจากบริษัทประกัน เว้นแต่ฝ่ายที่บาดเจ็บจะไล่ตามทรัพย์สินส่วนตัวของผู้ขับขี่ที่ผิดโดยตรง หรือมีความคุ้มครองผู้ขับขี่ที่ทำประกันไม่เพียงพอของตนเอง ด้วยเหตุนี้ ความแข็งแกร่งของเอกสาร ได้แก่ บันทึกทางการแพทย์ รายงานอุบัติเหตุ คำให้การของพยาน และภาพถ่าย รวมถึงความชัดเจนว่าใครเป็นฝ่ายผิด มักมีความสำคัญพอๆ กับความรุนแรงของการบาดเจ็บเองในการกำหนดว่าการเรียกร้องจะได้รับการยุติด้วยจำนวนเงินเท่าใดจริงๆ